Aan het thuisfront.
Door: dominee E. Stam
Sta mij toe dat ik mijzelf aan u voorstel: mijn naam is Erik Stam. Ik ben als legerpredikant verbonden aan 11 Paluabatterij/UNFICYP 5 voor de duur van de missie naar Cyprus. Dat betekent dus dat ik, voordat de directe voorbereiding van deze uitzending begon, niet bij deze eenheid bekend was. Ik ben er, om zo te zeggen, aan vastgeplakt. De afgelopen weken heb ik met de meeste militairen die naar Cyprus gaan min of meer kennis gemaakt. Sommigen ontmoette ik in een groepsgesprek in het Protestants Militair Tehuis. Anderen sprak ik tijdens onze werkzaamheden in Engeland of op de Arnhemse Heide. Ik heb het gevoel dat ik in deze korte tijd al aardig ben gewend aan de mensen van de batterij en dat men ook een beetje begint in te schatten wat voor vlees ik in de kuip ben. “Het klikt wel” zou je kunnen zeggen.
Op allerlei manieren zijn de mensen die thuisblijven, vrienden, vriendinnen, ouders, echtelieden (U dus) in de gelegenheid gesteld om kennis te nemen van het werk dat wij op Cyprus gaan doen. Bovendien hebt u de inbreng van verschillende kaderleden kunnen merken op bijeenkomsten of via de Nieuwsbrief. Zelfs de psycholoog, die overigens niet meegaat, heeft u uitgebreid kunnen horen. Daarom wil ik u langs deze weg laten weten dat er ook een dominee meegaat. En dat ben ik.
Wat kunt u nu verwachten van een dominee? Voor alle mensen, van hoog tot laag, die met deze missie naar Cyprus gaan probeer ik een mogelijkheid te bieden om te praten. Het maakt niet uit waarover. Iedereen heeft wel eens zorgen waar hij of zij niet met anderen over wil praten. Mijn werk zal voor een groot deel bestaan in het bezoeken van de Cyprusgangers op hun werk- en leefplek. Ik wil dat iedereen mij kent en dat iedereen weet dat ik beschikbaar ben. Van de andere kant wil ik mijn oprechte belangstelling tonen aan uw verwanten voor hun leven en werk. Niet als militaire functionaris, maar als reisgenoot.
Een ander deel van mijn werk zal worden gevormd door het houden van bezinningsdiensten.
“Geen kerkdiensten?” zegt u misschien. Jawel, als daar behoefte aan is, dan houd ik kerkdiensten net zoals thuis. Maar tot nu toe is mij van die behoefte niets gebleken. Toch lijkt het mij goed om op gezette tijden bij elkaar te komen en ons met elkaar te bezinnen over onszelf en over ons leven en werken. Graag wil ik dat dat voor iedereen toegankelijk is. Dus ook, en misschien wel juist, voor de mensen die geen kerkelijke achtergrond hebben. Ik zie het als mijn taak om dergelijke bijeenkomsten zó gestalte te geven dat het voor de deelnemers een bron kan zijn van hoop en vertrouwen. Zodat het effect is dat we weer even herinnerd worden aan onze bestemming als mens en zodat we weer een tijdje door kunnen met ons werk.
Misschien klinkt dat wat zwaar, maar mijn ervaring is dat iedereen die op zo’n letterlijke manier afstand neemt tot zijn thuissituatie, door een aantal duizenden kilometers weg te gaan, zich opnieuw oriënteert. Alles komt dan in een ander perspectief te staan, in een ander licht. Afstand nemen van thuis levert voor de meesten op dat de waarde van verwanten nadrukkelijker dan ooit wordt gevoeld. Voor anderen wordt het in tegendeel veel betrekkelijker. De relatie met thuis wordt voor hen losser. Hoe dan ook: voor nagenoeg iedereen is een dergelijke uitzending een lange bezinning op van alles en nog wat, maar vooral op de relatie met thuis. Daar wil ik graag in ondersteunen. Op deze manier hoop ik mijn bijdrage te kunnen leveren aan de missie!
Recente reacties