Om te beginnen:
Dit is een zeer pijnlijk verhaal. En gelukkig is het niet het hele verhaal want er is natuurlijk veel meer. Dus lees het als je het echt wilt weten en laat het anders voor wat het is.
Kort na hun huwelijksdag kregen Jaap en Miranda twee kindjes in huis, te weten Abigail en Pharez. Ze hadden een bizarre achtergrond die voor alle betrokkenen zeer traumatiserend werkte. Alsof dat nog niet genoeg was werd er door de begeleiders van Bureau Jeugdzorg Groningen nog een enorme schep bovenop gedaan om dat leed op een wrede manier nog te vergroten.
Wij, de kersverse opa en oma van deze kindjes, werden door Jaap en Miranda en de begeleidende instanties wisselend op afstand gezet en dichterbij gehaald. Een compleet beeld konden we niet krijgen dus nu, na al die jaren probeer ik naar beste weten weer te geven wat ik er nog van weet.
Jaap en Miranda wisten dat ze biologisch gezien vermoedelijk geen kinderen zouden kunnen krijgen, en ze hadden de keus gemaakt om kinderen te gaan aannemen. Daartoe waren ze in een pittig traject gekomen dat ze daarop zou moeten voorbereiden. Dat verliep goed en ze waren er klaar voor. Althans in theorie want wat hun te wachten stond was bijzonder zwaar en ze kregen veel tegenwerking van de hulpverlenende en begeleidende instanties.
Toen ik te horen kreeg van de blijde gebeurtenis in hun gezin, de aankomst van Abigail en Pharez, en toen ik wat details kreeg over hun achtergrond, ben ik gaan zoeken op internet naar publicaties over de gebeurtenissen op 17 maart 2009.
De rechtbank moest zich buigen over wat er gebeurd was en de uitspraak daarover volgde in oktober 2009. Ook dat stond gewoon op internet.
Ik zal in de verdere weergave niet in details treden. Slechts een paar zaken als hoofdlijnen zijn de volgende:
De kindjes lagen ten tijde van de doodslag nietsvermoedend te slapen in de woning te Oude Tonge. Midden in de nacht werden ze vervolgens van hun bed gelicht en ondergebracht in een voor hen volstrekt vreemde omgeving bij mensen die voor noodopvang zorgden. Zelfs hun knuffels mochten ze niet meenemen; politie verordeningen inzake het plaats delict! De opvangende mensen moesten op afstand blijven en zich niet hechten aan Abigail en Pharez.
Abigail was vijf en ze ging naar school, maar Pharez van drie jaar oud leefde in de Ethiopische cultuur van het gezin nog “op de heup van zijn moeder”. Mogelijk was hij zelfs nog aan de borst en nauwelijks zindelijk. Dus nu waren ze beide alles kwijt.
De intrede in het gezin in Ten Boer was medio augustus 2009. Er waren wat bezoekjes van Jaap en Miranda geweest in het gezin van de noodopvang om kennis te maken en voor te bereiden op de overgang. En vervolgens begon het proces van settelen in Ten Boer en kennismaken met de omgeving: school, naaste familie en ten slotte ook de opa en oma in Brabant.
Alles leek goed en in goede orde te gaan, maar twee gebeurtenissen voegden toen trauma’s toe aan de directe betrokkenen.
Jaap en Miranda kregen begeleiding van instanties en het bleek dat Pharez gedrag vertoonde dat aandacht vroeg. Alle modieuze labels passeerden de revue: autistisch, ADHD, achterlijk etc etc.
Er werd besloten om een streng regime voor hem in te richten dat Jaap en Miranda zouden moeten uitvoeren en dat als resultaat zou moeten hebben dat hij weer op de rails zou komen. Dat regime was heel zwaar en in mijn ogen wreed. Het mislukte en eind van het liedje was nog wreder, in de stijl van de film “Sophie’s Choice”, namelijk dat een van de twee kinderen zou worden weggehaald en Jaap en Miranda moesten kiezen welk kind.
Een ander beschadigend incident: Een van de begeleiders uit de kring van officiële instanties zou worden overgeplaatst. Ze kreeg een andere functie of een nieuwe baan. Ze kwam afscheid nemen bij Jaap en Miranda. Ze voelde het toen als haar verantwoordelijkheid om de kindjes de kennis over te dragen die zij had over hun casus, omdat het haar laatste gelegenheid zou zijn om dat te doen. Het betrof de kennis die zij had over de gebeurtenissen van de avond van 17 maart 2009. De avond van de doodslag. Tot in detail werd het beschreven. En zo beschadigde zij Abigail die het niet kon verwerken.
Intussen leefden wij mee op afstand. Ons machteloos verbijtend over wat ons heel gefilterd werd meegedeeld. Toen duidelijk werd dat Pharez zou moeten vertrekken kwam voor ons ook een versnelling in deze roller coaster. Ik noteerde destijds het volgende voor mezelf:
“Hoi Pharez“, zeg ik.
“NEE opa, s-so MOET je dat niet seggen, w-weet je HOE je dat moet seggen?“
Bij het minste of geringste neem je het initiatief over en je vraagt of je me zal verbeteren.
Dus ik: “Hoe moet ik dat dan zeggen?“
Jij: “D-dan seg je HEEEYYY PHAREZ, en dan trek je een blij gesichtje, w-want je bent toch BLIJ a-as je me siet?”
Jij klein dwingelandje. Ik ben 60 en jij bent 6 en jij zult mij wel eens even vertellen hoe de wereld in elkaar steekt. Wat een zelfvertrouwen. En je hebt natuurlijk gelijk.
Dus ik: “Je hebt gelijk Pharez, maar vandaag ben ik helemaal niet blij als ik je zie.”
“W-waarom niet opa?“
“Ik weet iets dat jij niet weet en als ik het je vertel word ik heel verdrietig, en jij ook.“
===========
Het voelt als verraad. We doen achter je rug om allerlei dingen die bij jou moeten voelen als een steek in je rug. Verraad.
Ik weet nog hoe je in ons leven kwam. Ontredderd en afwachtend. Verlegen, maar je probeerde al snel je eigenwaarde te herstellen. Je werd, ondanks je eigen machteloosheid een klein macho mannetje. Je pieste in je bed en je was een onhandige brokkenpiloot, maar je probeerde het. Je probeerde de draad van je leven weer op te pakken. Op jouw manier.
en:
Voortdurend zijn wij in gedachten bij Pharez. Er voltrekt zich een ramp en wij kijken toe.
Toen Gerda in de dagen voor het gesprek met J&M de vrees uitte dat de inhoud van het gesprek wel eens zou kunnen worden dat Pharez van het toneel zou moeten verdwijnen was mijn spontane reactie: Dan nemen we hem toch over!
Vervolgens, toen Gerda gelijk bleek te hebben met haar vermoeden, verwierpen we mijn suggestie, vooral om onze gevorderde leeftijd.
Nu, nadat Pharez ergens in Friesland is ondergebracht, kwam Gerda toch terug op mijn voorstel.
Zouden wij in staat zijn om Pharez op te voeden?
Pro:
Het bespaart Pharez misschien, als we niet te lang wachten tenminste, een volgend trauma.
Wij blijven opa en oma en Jaap en Miranda blijven papa en mama.
Abigail kan makkelijk bij haar broertje logeren.
We hebben tijd en ruimte.
We hebben ervaring.
We hebben hulpbronnen.
We hebben er zin in.
Contra:
We zijn op leeftijd.
Ons leven zou een drastische wending nemen, en we zouden onze handen onwennig vol hebben.
Pharez zou naar een achterlijk soort van onderwijs moeten hier in het dorp.
Hij zou misschien wel een zusje of broertje missen als jongetje met twee oude mensen.
Stel dat we het voorstellen, dan is nog maar de vraag of de beslissende instanties er mee akkoord gaan.
Stel dat we het voorstellen, dan komt onze relatie met Jaap en Miranda daarmee in een ander perspectief.
Stel dat we het voorstellen dan zou ik zeker een gesprek willen met de kinder ombudsman.
Ik zou openheid van zaken willen over de voorgeschiedenis van Pharez bij J&M.
Dus wat hebben we nodig:
Eensgezindheid over deze beslissing tussen Gerda en mij: Ja wij willen! En het mag niet mislukken.
Toestemming van de beslissende instanties.
Allerlei formaliteiten om e.e.a. te bezegelen.
Veel gesprekken met betrokkenen.
Het was tot nu toe de laatste keer dat ik huilde. Bij Jan en Riekje Boswijk aan wie we dit voorlegden. We besloten het toch niet door te zetten in die richting en de zaken op zijn beloop te laten. Met alle pijn van dien. Pharez zou de wending in zijn leven niet begrijpen, en Jaap en Miranda en Abigail zouden grote moeite hebben van deze pijnlijke gebeurtenissen te helen.
Nu is dit verschrikkelijke verhaal achter ons. Het zal evengoed heel veel tijd kosten om laag voor laag te verwerken en een plekje te geven. Voor alle betrokkenen maar vooral voor A&P.
Recente reacties