Rien van Dranen op onze bruiloft 1976
Over Marinus (Rien) van Dranen, fabrikant, geboren op 15-06-1912, overleden op 16-06-1984 op 72-jarige leeftijd. Gehuwd op 29-jarige leeftijd op 18-07-1941 met Anna (Ans) Lans, 24 jaar oud, geboren op 21-11-1916, overleden 22 februari 2008, begraven te Arnhem.
Ik ben met mijn vader een keer naar Leeuwarden gereisd. Geen idee waarom en wanneer. Ik herinner mij hem goed en ook zijn vrouw Anna Lans. Zij speelde Cello en mijn vader was daar erg van onder de indruk, want Cello is een erg moeilijk instrument om te bespelen, zei hij later. Bij die gelegenheid liet Rien ons ook zijn bedrijf zien. Ik meen dat hij apparatuur maakte in dienst van de zuivelindustrie. Dus voor de bereiding van kaas. Aanvankelijk werkte hij bij de Machinefabriek A Bijlenga NV en in die periode was hij ook uitvinder en kreeg een patent. Ik meen mij ook te herinneren dat Constant Stöpler er in die tijd werkte, vermoedelijk op een stageplek.
Mijn vader en Rien waren erg op elkaar gesteld. Geen idee waarom, maar ze zullen in hun jeugd wel met elkaar hebben opgetrokken in Utrecht en omgeving. Het waren neven.
Wat ook opmerkelijk was aan Rien, is dat hij na zijn werkzame leven als fabrikant, aan een studie begon: hij ging rechten studeren, en later werd hij daarmee advocaat en procureur en rechter te Leeuwarden.
Mijn vader studeerde ook na zijn pensionering. Jarenlang, en dat was dus ook iets wat ze gemeenschappelijk hadden.
Wat voor mijn vader een grote schok was werd duidelijk na het overlijden van Rien. Rien van Dranen en Anna Lans waren een jaar of 40 getrouwd geweest, en op 14 maart 1984 kwam er een scheiding van tafel en bed. Rien overleed 16 juni 1984. Korte tijd later dus.
Aan het licht kwam dat Rien jarenlang een minnares had gehad. Ik weet daar verder niets over afgezien van de namen onderaan deze tekst.
Ik correspondeerde af en toe met Constant Stöpler en daarvan heb ik de volgende fragmenten bewaard. Het is een indruk van hem die ik zonder meer doorgeef.
“Ik ken hem redelijk goed door de gemeenschappelijke werkkring. Zijn familiesituatie ken ik nauwelijks. In hun huis hing geen sfeer en ik ben er nooit uitgenodigd. Net zoals jouw vader heb ik grote waardering voor Rien en nog steeds, zeker voor zijn ethische insteek. Hij heeft zich altijd keurig gedragen tegenover zijn vrouw. Hij heeft zich in zijn leven ontzien om haar (wat teruggetrokken) levensstijl mogelijk te maken, een stijl die haaks op zijn professionele en sociale maatschappijbenadering stond. Hij is de hele wereld over gereisd om met haar naar muziekuitvoeringen te gaan, die haar interesse – en veel minder de zijne -hadden. Zijn gewenste levensstijl heeft hij onderdrukt. Zij ondersteunde hem niet in zijn ambities, was eerder een rem. Als levensgezellin van oom Rien paste ze nooit, zeker niet in zijn professionele leven.
Overigens moet ik bekennen, dat ik heel weinig van tante Ans afweet, ik heb haar nauwelijks ontmoet. Ik vermoed, dat hij het nog tot veel meer had gebracht als zij een positieve rol zou hebben gespeeld. Hij was nooit op evenementen en weigerde de vele honoraire functies, die hem in binnen- en buitenland werden geboden. Hij was een hoog intelligent man, die ook nog commerciële en waarachtig duidelijke artistieke talenten bezat (goes in the family). Ik vond en vind zijn levensstijl zeer te waarderen, ethisch vlekkeloos. Ik weet dat vooral ook van de tijd, dat wij als managers gedwongen ontslagen moesten doorvoeren. Hij liet ons op familiebezoek gaan en aan “outplacement” activiteiten werken, al bestond de term en eigenlijk het fenomeen nog niet. Rien werd internationaal in onze industrie hoog gewaardeerd, ook om zijn karakteristieke persoonlijkheid. Hij had veel “flair”, sprak zijn talen, was technisch onderlegd en bereikte wat nodig was voor zijn mensen en zijn bedrijven. Toen hij al ver in de zestig was en een relatie opbouwde met een ander (hij had inmiddels in 2 3/4 jaar rechten gestudeerd en was tot rechter in Leeuwarden benoemd) heeft hij willen scheiden, waarbij het tante Ans (?) – buiten de relatie – aan werkelijk niets zou ontbreken. Zij heeft dit altijd geweigerd, hetgeen voor hem zeer moeilijk lag.”
bron: e-mail van Constant Stöpler 29-10-2001
“Van Dranen was manager bij (nu IFF) Polack en Schwartz in Johannesburg, Zuid Afrika. In NL terug werd hij directeur van N.V. Machinefabriek Bijlenga (nu MKT-Tebel = Tjeerd Bijlenga Leeuwarden), volle dochter van CCF Friesland (Condensfabriek, nu samen met de Domo en Coberco geloof ik). Zijn huis aan de Emmakade in Leeuwarden keek ongeveer uit op de “Friesche Vlag”-fabrieken. Het bedrijf had ong 130 personeelsleden, fabriceerde vnl. kaasbereidingsapparatuur en geniette wereldmarktleiderschap. Rien startte een pneumatiekbedrijf om luchtcilinders en pneum.accessoires te fabriceren en bouwde een nieuw fabriekspand aan de rand van de stad (Zwette industrieterrein, huist nog steeds het bedrijf). Pneumatiekbedrijf heette Capsula International, later Tebel pneumatiek, ong 35 man pers. In 1969 kocht van Dranen N.V. Mach.Fabr. J.&H.W.van der Ploeg, te Apeldoorn, met nevenvestiging in Heerenveen, ong 115 man. Dat bedrijf was gespecialiseerd in valstroom vacuüm indampers (ingewikkelde kookapparatuur om o.m. melk, wei, vruchtensappen en nu ook effluënten in te dikken; bij melk maak je zo “condens”; geconcentreerd vruchtensap ken je). Van der Ploeg, H’veen fabriceerde kaasvaten- en krattenwasmachines. Zo ontstond de Tebel van der Ploeg-groep van een kleine 400 man sterk. Van Dranen leidde dit tot ong 1977, waarna hij pensioneerde en rechten ging studeren.”
bron: e-mail van Constant Stöpler 30-10-2001
Advertentie hiernaast is ter gelegenheid van het overlijden van Rien van Dranen. Veelzeggend is de volgorde van de namen. Als eerste de geliefde en als laatste de verlaten echtgenote….
Theodora Mandersloot is geboren op 22 mei 1912, in Zeist, Nederland. Zij trouwde in 1939 met Johan Cornelis van Donselaar. Hij was geboren op 20 juni 1913 als zoon van Jan van Donselaar en Jansje Alt. Hij overleed op 31 december 1951 te Utrecht.
Utrechts volksblad : sociaal-democratisch dagblad 01-07-1939
Recente reacties