De emigratie van nagenoeg de hele Pool-familie werd compleet in 1892. Nu, meer dan 100 jaar later is er nog steeds contact. Vooral tante Berta kende er veel, maar ja zij is na het overlijden van haar man dan ook anderhalf jaar daar geweest, reizend van familie naar familie.
Tom Pool, Klaas Pool en Nadine Pool-Raich
Via haar bereikte mij het verzoek van Tom Pool om contact te hebben. Hij was vroeger al eens te logeren geweest bij mijn ouders, en toen heb ik hem voor het eerst ontmoet. Ook zijn broer Nick was al eens geweest want die had zijn studie pianobouwer in Heidelberg gedaan. Vervolgens heb ik beide een paar keer opgezocht en kinderen van Tom en Nick zijn in Nederland geweest. Daarvan herinner ik me vooral Alexis die bij ons een paar dagen logeerde.
Ik heb met haar en tante Berta op Lauwersoog vis gegeten, en bij een andere gelegenheid heb ik haar het museum in Warffum laten zien, en natuurlijk het huis, daar vlakbij, waar onze voorouders Roelf en Derkje met hun gezin woonden tot 1892.
Nadine en Gerda
We waren omstreeks 2000 in Evanston en Grand Rapids en Muskegon. Dat kon omdat ik een dienstreis voor een ethiek congres in Washington DC combineerde met een familiebezoek. Het was fantastisch om kennis te maken met Tom en Nadine. Tom was leraar op een school in Evanston en hij leidde ons rond in het gebouw. Jaren later, na zijn pensioen begon hij een studie voor makelaar en daar slaagde hij glansrijk voor. Hij werd toegelaten tot een makelaarskantoor en kon daarmee nog wat bijverdienen om zijn studerende dochter te onderhouden en zijn inkomsten aan te vullen. Later, in 2003 ben ik nog eens daar geweest voor eenzelfde congres en toen heb ik ook Ellen, de ex van Nick ontmoet. Ellen had er erg tegenop gezien om me te ontmoeten want kort daarvoor in oktober 2002 was hun oudste dochter Katrina overleden. Dat had Nick en Ellen en de familie veel pijn opgeleverd. Gelukkig viel de ontmoeting mee en Ellen sloot mij in haar hart.
Grappig en ook hartverwarmend vond ik de ontmoeting met Nick. Ik voelde me zeer bevoorrecht dat ik als een van de zeer weinigen werd toegelaten in zijn huis. Dat was in Muskegon. Het was eigenlijk onmogelijk om daar te wonen. Vermoedelijk zijn Nick en Ellen daar hun huwelijk begonnen en zijn ze daar gescheiden. Het was een enorme bende met heel veel antiek en veel piano’s en vleugels die in reparatie waren. Er waren tussen de spullen die er lagen alleen smalle gangetjes waar je tussendoor kon schuifelen en ergens in een hoek stond een bed.
Hij rookte (pot, oftewel hashish) nota bene op straat. Daarvoor ga je in de VS langdurig achter de tralies. Prachtige man! Nick overleed 23 november 2010. Zijn zoon Andrew sprak in de begrafenisdienst.
Tijdens dezelfde reis ontmoette ik Connie Scheurwater en Janice Vlietstra. Grofweg kun je zeggen dat de Pool-verwanten en de Vlietstra familie extremen vertegenwoordigen in het politieke spectrum. Democraten en Republikeinen. Zo was er ook Greg Vlietstra. Een in mijn ogen heel enge persoon die vermoedelijk bijna extremistisch te noemen is. Gewoon een gemeente ambtenaar, maar qua opvattingen bijzonder fanatiek en intolerant. Tante Berta waarschuwde me: ga niet met ze in gesprek over politiek! Enfin ik werd afgehaald op het vliegveld door de Clan-oudste van de Vlietstra’s en die onderwierp me gelijk aan een onderzoek. Wat mijn mening was over Ariël Sharon. Ik reageerde: in mijn ogen is dat een oorlogsmisdadiger!
Enfin daarmee was het duidelijk. In hun ogen was hij een uitgesproken held. Politiek is daarna niet meer aan de orde geweest.
Heel andere mensen dan de Polen, maar ook zij waren heel blij me te ontmoeten en bijzonder gastvrij. Bij Janice werd me het kerkboek getoond. Zowel bij Janice als Connie heb ik gelogeerd. Bij Janice moest ik in het echtelijk bed, en daardoor voelde ik me wel wat opgelaten. Ook Connie stond haar eigen bed af.
Op een avond had Janice haar familie uitgenodigd. alle Vlietstra’s kwamen om mij te ontmoeten. Het waren vooral grote beer-achtige types en op verzoek van de oudste Vlietstra vertelde ik het verhaal over hoe mijn ouders elkaar hadden leren kennen in de oorlog. Daar genoten ze enorm van en ik werd uitgebreid bedankt. De Amerikanen zijn gek op oorlogsverhalen.
Recente reacties