Deze foto liet ze maken toen ze wist dat ze ging sterven. Zo wilde ze herinnerd worden.
Het lijkt of ik de derde dochter uit het gezin Pool vergeet, en dat is ook eigenlijk zo. Ik heb geen idee wat ik over haar moet schrijven. Ik denk dat mijn vroegste herinnering aan haar is dat ze werkte op de telefooncentrale in Ulrum. Dat gebouw bestaat nog maar nu is het onderdeel geworden van een woonhuis aldaar. Ze heeft me er eens laten zien wat ze deed. Destijds had de telefoon een slinger. Als je daaraan draaide ging aan de andere kant, in het postkantoor, een bel over. Je zei dan met wie je wilde spreken en dan maakte de telefoniste (tante Corrie) de verbinding door twee pluggen van de betreffende adressen in de daartoe bestemde gaten te drukken. Op het postkantoor gaven ze dan ook een slinger en bij betrokkene ging dan een bel over. Ik herinner me hoe ze dat deed en dat ze me vertelde dat je dan ook kon afluisteren.
Net als de andere dochters Pool is ook zij een tijdje in Amerika geweest. Daar kreeg ze verkering en ze wilde niet meer weg, maar haar vader sommeerde haar terug te komen en de relatie bloedde dood. Ze kreeg toen iets met oom Wim die met zijn ouders in 1946 in Ulrum was komen wonen. De vader van oom Wim was dominee van Houte.
Anne Meinema, geboren op 26 maart 1913 te Grijpskerk, melkrijder, overleden op 23 februari 1945 te Drütte (sub-kamp van het concentratiekamp Neuengamme), Salzgitter, Niedersachsen, Duitsland, zoon van Willem Meinema en Antje van der Molen. Gehuwd met Annechien Borkhuis
Lid “Oranjewacht”, gearresteerd wegens schoonmaken en vervoer van wapenen op 29 april 1941, in het “Oranjehotel” gezeten tot 31 maart 1942, cel 437, 435, 508, vervoerd naar Amersfoort, overleden in Neuengamme, februari 1944.
Wim van Houte, vertelt over zijn vader, in die tijd gereformeerd predikant te Terneuzen, die met Anne Meinema in 1942 in kamp Amersfoort gezeten: “Mijn vader en Anne Meinema sloten in kamp Amersfoort vriendschap, mijn vader was in het bezit van een zakbijbeltje en daaruit hebben deze beide mannen troost geput. Op zeker moment heeft mijn vader dat bijbeltje aan zijn vriend gegeven en in ruil daarvoor kreeg hij het tabaksdoosje van Anne Meinema. (Zie bijgaande foto). Achterop het doosje staat heel onduidelijk een herinnering tekst gekrast met daarbij aan de rechterkant het jaartal 1942.
Dat was bijna niet leesbaar zodat iemand die in het kamp “Pa ” werd genoemd de klus nog eens heeft overgedaan maar nu goed leesbaar. (Aan het woord herinnering ontbreekt een “n”,maar dat maakt het origineler).
Na de oorlog ontving mijn vader van mevrouw Meinema, bericht dat haar man in Duitsland was omgekomen. Financieel had ze het niet breed en daarom heeft mijn vader toentertijd actie ondernomen haar financieel te steunen. Het gezin woonde in Hoogkerk, provincie Groningen. Later zijn mijn ouders met hun gezin ook naar de provincie Groningen verhuisd, maar van enig contact heb ik nooit meer iets gemerkt. Ik weet ook niet of er nazaten zijn, geen idee”.
NB. Dit voegt niet zoveel toe aan de gegevens die al bekend zijn, maar goed u hebt dit verhaal. Hoe ik op dit spoor kwam ? Ik was op zoek naar activiteiten van N.J. de Koning een man die in 1944 vanuit Engeland bij Haulerwijk werd gedropt om de leden van het verzet met wapens te leren omgaan. Ik heb hem persoonlijk gekend”.
bron: https://www.spanvis.com/historie-friesland/friese-verzetsstrijders-wo2/meinema-anne
Het tabaksdoosje.
Oom Wim heeft voor zijn kleinkinderen zijn levensverhaal geschreven. Bij tante Corrie en oom Wim in Amersfoort verbleef opa Pool de laatste tijd van zijn leven.
Recente reacties